11 listopada przypomina mi nie tylko o historii. Coraz częściej widzę w tej dacie opowieść o gospodarce, o długim, konsekwentnym procesie, dzięki któremu Polska z kraju zrujnowanego politycznie, społecznie i ekonomicznie, stała się jednym z najbardziej dynamicznych organizmów gospodarczych współczesnej Europy. Niepodległość nie kończy się na granicach, hymnach i symbolach. Uważam, że w pewnym momencie każda niepodległość musi przejść test ekonomiczny, czyli musimy udowodnić, że potrafimy tworzyć nowe miejsca pracy, innowacje, budować instytucje odporne na kryzysy oraz funkcjonować w globalnej gospodarce.

W ciągu trzydziestu lat Polska dokonała jednej z najbardziej udanych transformacji gospodarczych w Europie. Z kraju o strukturze przemysłowej i niedoinwestowanej infrastrukturze stała się gospodarką rynkową średniego i wysokiego poziomu rozwoju. Od początku lat 90. wartość produktu krajowego brutto wzrosła wielokrotnie, a udział Polski w globalnej gospodarce systematycznie rośnie. Polska należy dziś do dwudziestu największych gospodarek świata, a w parytecie siły nabywczej znajduje się w pierwszej osiemnastce. To efekt zarówno reform instytucjonalnych, jak i umiejętności wykorzystania szans, jakie dała integracja europejska. Polska od momentu wejścia do Unii w 2004 roku zwiększyła wartość eksportu kilkukrotnie, stając się jednym z najważniejszych eksporterów w Europie Środkowej. Dominującą część stanowią dziś produkty przetworzone i zaawansowane technologicznie, co oznacza, że gospodarka przeszła z fazy prostego montażu do fazy kreacji wartości dodanej. Struktura handlu zewnętrznego potwierdza przesunięcie w kierunku przemysłów wiedzy, informatyzacji i nowoczesnych usług.

Warto zauważyć, że wzrost gospodarczy nie był wyłącznie efektem koniunktury, był wynikiem budowy instytucji zdolnych do stabilnego funkcjonowania w warunkach globalnej zmienności. Polska, jako jedyne państwo Unii Europejskiej, przez blisko trzy dekady nie doświadczyła recesji. Oznacza to trwałą odporność systemową, czyli zdolność gospodarki do utrzymania równowagi nawet w warunkach kryzysów finansowych, zaburzeń łańcuchów dostaw oraz napięć geopolitycznych. Ta stabilność makroekonomiczna, wsparta umiarkowanym poziomem zadłużenia i elastycznym rynkiem pracy, stała się jednym z największych atutów Polski w oczach inwestorów.

Kolejnym filarem siły naszego kraju jest dywersyfikacja regionalna. Rozwój Polski nie opiera się na jednym centrum, lecz na sieci silnych regionów, a przede wszystkim: Śląsku, Mazowszu, Pomorzu, Wielkopolsce oraz Małopolsce. Każdy z nich wypracował własny model wzrostu, dzięki czemu Polska jest dziś jednym z niewielu krajów Europy Środkowej o tak wyraźnie policentrycznej strukturze gospodarczej. To zwiększa odporność państwa na szoki i umożliwia równoległy rozwój różnych branż oraz sektorów.

Silną stroną Polski stał się także sektor nowoczesnych usług i technologii. W ciągu ostatnich lat nasz kraj wszedł do europejskiej czołówki lokalizacji centrów usług biznesowych i IT, które zatrudniają setki tysięcy specjalistów oraz stanowią istotne źródło eksportu usług opartych na wiedzy. W tym kontekście coraz wyraźniej widać, że kluczowym zasobem staje się kapitał kompetencji. Polska należy do grupy państw Unii Europejskiej o najwyższym odsetku młodych osób z wykształceniem wyższym. Uczelnie ekonomiczne, techniczne i informatyczne odgrywają istotną rolę w kształtowaniu umiejętności, które stanowią o konkurencyjności państwa. Edukacja ekonomiczna oraz zrozumienie mechanizmów rynku, rozwój przedsiębiorczości i kompetencje cyfrowe tworzą fundament suwerenności gospodarczej XXI wieku.

Nowoczesna niepodległość wymaga jednak nie tylko utrzymania wzrostu, lecz także inwestycji w przyszłość. Polska stoi dziś przed kluczowymi wyzwaniami, a przede wszystkim transformacją energetyczną, podniesieniem innowacyjności, zwiększeniem wydatków na badania i rozwój oraz wzmocnieniem instytucji odpowiedzialnych za długofalową politykę rozwojową. To etap, który zadecyduje o dalszym rozwoju naszego kraju.

Kończąc, pamiętajmy, że niepodległość, rozumiana w sensie ekonomicznym, nie jest stanem, ale jest procesem. To ciągłe potwierdzanie zdolności państwa do samodzielnego tworzenia wzrostu, innowacji i wartości. Polska udowodniła, że potrafi przejść od odbudowy do rozwoju oraz od zależności do współtworzenia globalnych trendów. Dziś, po latach wysiłku, możemy mówić o czymś więcej niż o sukcesie transformacji, o ekonomii niepodległości, która stała się jednym z filarów naszego nowoczesnego państwa.

CMO